Ուզում եմ այս աշունն էլ երբեք չկրկնվի․․․․․

Հեռացի՛ր, աշուն, համրորեն լացող,
Ողջույն քեզ, մրրիկ ահեղաշաչյուն,
Ողջույն քեզ, կռվի առաջին հնչյուն՝
Լույսի պես կարող, խոսքի պես խոցող…
Գրկիր իմ հոգին մարտի ցնծությամբ,
Բորբոքի՛ր սիրտըս, ազատության երգ,
Շողա՛ մռայլում, ըղձալի եզերք,
Որոտա՛, շաչիր, փոթորկավետ ամպ…

Տերյանական այս տողերն եկան մտքիս,երբ շրջում էի կրթահամալիրի խնամված պարտեզներով, փորձում հիանալ պայծառ, բայց իրականում մռայլ․․․․գունեղ, բայց անգույն․․․․․կուզենայի գրել հեքիաթային,սակայն իրականում՝ սարսափելի աշնանային օրեր․․․․2020 թվական․․․․․շուտ ավարտվիր,խնդրում եմ․․․․․․․մենք քեզ երբեք չենք մոռանա․․․․

Սկզբում թագավարակ․․․․սահմանափակումներ․․․․․հետո պատերազմ․․․․այսքան կորուստներ․․․․

Ուզում եմ այս աշունն էլ երբեք չկրկնվի․․․․․

Սեբաստացիների ոգին,որ տալիս է Տիարը, չի կոտրվում,չի տրտնջում, միշտ ուժ ենք գտնում ապրել,ապրեցնելու համար․․․․

Categories:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s